Twee weekjes alleen

Joan is twee weken in Nederland geweest.
“Een man weet niet wat-ie mist als ze er niet is,” zong De Dijk al. Die zin kwam regelmatig bij me op in die periode. Iedere dag leer ik weer nieuwe Spaanse woorden, maar nog altijd is mijn beheersing van de taal buitengewoon beperkt. Met handen en voeten kan ik me enigszins uitdrukken, maar om te begrijpen hoe de stemming is in ons team, heb ik Joan toch echt nodig. Zijn ze blij? Heersen er spanningen? Veel ontgaat me.

Ik had me voorgenomen om elke dag een uurtje te studeren, maar na een gemiddelde werkdag van twaalf uur ben ik meestal zo moe dat het er niet van komt. In die twee weken waren er voortdurend zaken die urgente aandacht vroegen, en dan mis ik Joan: om precies te snappen wat er aan de hand is en om te voorkomen dat er onhandige – of soms zelfs rampzalige – oplossingen worden geïmplementeerd.

In een moment van onoplettendheid werd er bijna een compleet restaurantmeubel verbouwd, omdat Gustavo, onze kok, in een opwelling meende dat ons reusachtige koffiezetapparaat én een magnetron in dat meubel moesten worden geplaatst. Omdat de vakken die hij daarvoor geschikt achtte te klein waren, had hij aan Martin, onze onderhoudsman, gevraagd of die een aantal planken kon verwijderen en een groot gat in het meubel kon zagen. Dat kon Martin natuurlijk wel.

Ik heb ontdekt dat men hier vooral eerst doet en daarna nadenkt. Wij zijn natuurlijk gewend dat andersom te doen. Onze methode heeft voordelen, maar de pragmatische oplossingen die de Tico’s verzinnen, zorgen er wél voor dat er uit iedere lastige situatie een uitweg is. Ze hebben improvisatie tot een kunstvorm verheven. Kijk er bijvoorbeeld niet van op als een dakgoot in Costa Rica aan de binnenzijde van de buitenmuur loopt in plaats van aan de buitenkant. Als die dakgaat dan begint te lekken, hang je er een trechtertje onder met een slangetje door de muur – en je hebt nergens meer last van.

Toch was ik blij dat ik nog net kon voorkomen dat ook een tweede plank uit ons meubel werd gesloopt. Samen hebben we kunnen besluiten tot een iets elegantere oplossing. Meestal helpt mijn schetsboekje om de communicatie wat soepeler te laten verlopen. In die twee weken is het me gelukt om, zonder Joan’s hulp en met mijn schetsboekje in de hand, allerlei verbeteringen in het hotel door te voeren. Zo hebben we nu een van de grootste kamers ingericht als familiekamer, met een prachtig stapelbed dat ik samen met Martin en Erwin heb gemaakt. De uitdaging was dat we het bed niet zomaar aan de muur konden bevestigen, omdat het een gipswandje is. Bovendien moet de schoonmaak nog steeds in staat zijn om dat bed redelijkerwijs op te kunnen maken. Ondertussen is de familiekamer veruit de meest geboekte kamer in ons hotel.

Wat ik vooral miste, was de mogelijkheid om samen te overleggen over allerlei dingen. Moeten we misschien een gesprekje voeren met iemand die even wat minder lekker in zijn vel zit? En hoe pakken we zo’n gesprek dan aan? Hoe gaan we om met de hoogte van de salarissen, nu langzaam duidelijk wordt welke waarde mensen voor het hotel hebben? Of gewoon: samen een beetje reflecteren op hoe het gaat.

Er ontstaan voortdurend kleine ‘rampjes’. Natuurlijk ook in de weken dat Joan er niet was. Op een bepaald moment was er geen internet als gevolg van blikseminslag. Dat vinden gasten natuurlijk heel vervelend, maar ook ons reserveringssysteem, onze interne communicatie en onze creditcardbetalingen werken dan niet. Ook was er op een gegeven moment geen warm water. Zulke dingen doen de score van onze reviews op Booking natuurlijk geen goed.

Het is gelukt om die rampjes op te lossen, maar ik miste het om die dingen met Joan te kunnen delen. Ik heb in deze twee weken eens te meer ontdekt hoe geweldig het is om dit samen te doen. Hoe fijn het is dat Joan zo goed is in al die dingen die ik minder goed kan. Dat we samen dit avontuurlijke pad bewandelen, samen nieuwe dingen ontdekken, maar ook houvast bij elkaar vinden – dat is fantastisch. Jullie begrijpen vast dat ik een gelukkig man was op het moment dat ik Joan op het vliegveld van San José weer in mijn armen kon sluiten.