We hebben vandaag een vrije dag ; )

Lieve mensen! Ik heb zojuist nog even mijn laatste verhaal gelezen om te zien waar ik gebleven was. Ik zie dat ik aan het einde van dat verhaal de belofte deed om snel met nieuws terug te keren. Dát is niet helemaal gelukt helaas, maar valt te verklaren. Er braken weken aan waarin we toe moesten werken naar de geplande opening op 19 april, en om een lang verhaal kort te maken: dat was bijzonder pittig. Er moest nog krankzinnig veel gebeuren, en we kwamen er meer en meer achter dat het in Costa Rica veel tijd kost om de dingen voor elkaar te krijgen. Verder waren we met onze coach Juan stapje voor stapje bezig om ons reserveringssysteem in te richten, ontvingen we rond de opening al best een aanzienlijke groep gasten dus moesten de kamers goed op orde worden gebracht én startten vanaf 1 april de eerste werknemers van ons team. Ik wil er niet te veel over uitweiden, behalve dan dat ik het niet direct de leukste fase van het project vond, maar dat ik er wel weer van heb geleerd. En aangezien we vandaag voor het eerst in tijden een vrije dag hebben, heb ik tijd én ruimte om jullie een beetje op de hoogte te brengen van alle ontwikkelingen sinds eind maart.

Om op ons team terug te komen: daar zijn Ronald en ik supertrots op. We stellen ze graag aan jullie voor!

Om te beginnen: in de receptie werken Alejandra en Luis. De ene receptionist start op dit moment 's ochtends om 7 uur, de ander om 11 uur, maar als we straks (nog) meer gasten krijgen, zal de middagshift pas om 2 uur beginnen. Beiden spreken goed Engels en met name Alejandra heeft al ervaring met datzelfde reserveringssysteem. In de schoonmaak werken Gabriela en Ronny. Gabriela is "hoofd limpieza", dat noemen ze hier ook wel "ama de llaves", m.a.w. "eigenaar van de sleutels", wat ik een mooie term vind. Zij neemt op een hele mooie manier de hulp in de schoonmaak Ronny onder haar vleugels. Ronny is een van de jongens die ook heeft meegewerkt aan de bouw van het hotel. Hij is 19, gaat naar avondschool en moet daarnaast overdag werken om zijn kosten te kunnen betalen. Ook in de afdeling onderhoud werken twee jongens uit de bouwperiode van het hotel: Martin en Erwin, beiden afkomstig uit Nicaragua. Er zijn hier in Costa Rica veel Nicaraguanen voor de werkzaamheden waar de Tico's (Costaricanen) minder of geen zin in hebben, zoals in de koffieproductie, op de finca's en in bouwprojecten. Over het algemeen het zwaardere fysieke werk. Het is heel fijn dat Martin en Erwin nog bij ons zijn, want zij kennen iedere vierkante meter van het gebouw als hun broekzak.

In de keuken hebben we kok Gustavo, een vrolijke man die van surfen houdt en goed kan koken; de organisatie kost hem soms nog een beetje moeite, maar samen werken we aan verbetering (ik moet ook erg veel leren op dit gebied...). Hij heeft als hulp in de keuken Axel, die tijdens het werk zijn neusringetje zo draait dat we het niet zien, maar zodra hij klaar is met werken, komt hij weer tevoorschijn. Het ringetje dus.. Axel heeft inmiddels bewezen een goede broodbakker te zijn, dus zorgt geregeld voor heerlijk vers brood. Hij is trouwens degene van ons team die ik het allerminst goed versta. Hij ratelt echt als een malle, dus na een woordensalvo moet ik hem steeds weer op het hart drukken: "más despacio, por favor".. 

Tot slot stel ik jullie voor aan onze twee "veladores", of nachtwakers: Esteban en Max. Zij zorgen er samen voor dat er ook 's nachts altijd iemand aanwezig is om de veiligheid van de gasten te verzekeren.

Voilà, dit is ons "equipo con corazón". De eerste strubbelingetjes zijn ook al een feit, ik zou bijna zeggen, logisch, maar al met al geloof ik dat we met deze mensen echt geboft hebben. Ik ben van plan om ze morgen een eerste lesje Engels te geven, een beetje in de stijl die ik ook hanteer tijdens mijn taallessen met de Syriërs in Rotterdam. Ik ben erg benieuwd hoe me dat zal afgaan. Ik heb er in ieder geval zin in, want mis het lesgeven wel! O, ik vergeet trouwens nog 1 persoon; in de week rond de opening kregen we hulp van een hele leuke pittige jonge dame, Alexandra, die op het juiste moment kwam binnenwandelen en heel veel werk heeft verricht op het gebied van schoonmaken van de openbare ruimtes. Dat deed ze geweldig, ze ging maar door.. Helaas kunnen we haar op dit moment nog niet in ons team aannemen, maar zodra dat kan, is zij de eerste aan wie ik denk. Jullie komen haar ook op een van de foto's tegen, ze was ook aanwezig op de avond van het feest.

Daarover gesproken, dat is echt een groot succes geweest. Iedereen was laaiend enthousiast over hoe het eruit zag, we hadden een leuk programma in elkaar gezet, we hadden lekkere hapjes en cocktails en het optreden van de banda comunal (zie video) was een topper. Dat was overigens weer weer een typisch "Tico" dingetje: ik had met Andrea (weten jullie nog, van de tuin en haar man don Victor qua bochten...) afgesproken hoe laat én waar de banda als verrassing zou staan opgesteld en een optreden zou geven. De dag van tevoren expres nog gebeld met Andrea om dit door te nemen: om 6 uur beneden onder het balkon. Maar Andrea gaf aan: neeee, dat gaat 'm niet worden, want moeilijk moeilijk om de instrumenten omhoog te lopen op het pad, echt te riskant, etc. etc. Ok maar wat dan? Nou bij de hoofdingang aan de bovenkant. Om 6 uur? Ja om 6 uur. Ok joh, prima! Tegen die tijd zou Marcel beneden in de onderwijsruimte onze mooie muurschildering onthullen, als het ware de officiële opening, Andrea zou het signaal geven aan de dirigent, en gaan... boven dus, bij de hoofdingang.

Ok, dus rond die tijd (ik miste daardoor helaas zelf de officiële opening met het onthullen van onze schitterende mural, gemaakt door João die hopelijk nog véél meer van dit soort projecten zal gaan doen) sloop ik naar boven, naar de hoofdingang, op zoek naar de banda. In geen velden of wegen iemand met een instrument te bekennen, alleen Andrea die voortdurend op zoek was naar contact met de dirigent om te horen hoe de vlag erbij hing.

Uiteindelijk verschenen, iets na half 7 de leden van de banda, 3 x raden waar... juist, beneden onder het balkon. Komisch toch? Kwam me nog op een klacht van Andrea te staan trouwens, die aangaf dat er te weinig eten over was voor de leden van de banda. Ja duh, dat had ik dus om 6 uur klaargezet. Boven bij de ingang. Nou ja, zo dus, maar het optreden was een geweldige verrassing voor onze gasten, en ze maken zulke vrolijke muziek!

Het einde van de avond hebben we zelf nog heerlijk gezongen en gedanst, er was namelijk ook nog een DJ in the house. We hadden zoals gezegd ook al de nodige hotelgasten die dagen, bestaande uit: onze collega's Silvana (huidig manager in Oaxaca) en Saskia (manager Mexico eerste 2 jaar), Onno de ex-zakenpartner con Corazón van Marcel, een aantal goede vrienden van Marcel die overkwamen voor Marcels 60e verjaardag, een feest dat 21 april ook nog heeft plaatsgevonden, Armando de bouwbegeleider, en daarnaast ook meer "zakelijke" gasten, zoals Astrid en Marieke die hopelijk veel tourgroepen van Sawadee naar ons hotel gaan brengen, Désiree van de ambassade als vertegenwoordiging van diezelfde ambassade en Paulo, die namens een potentiële klant het hotel kwam bekijken. Alles bij elkaar vonden Ronald en ik dat best spannend, maar tijdens de avond zelf hebben we echt kunnen genieten. De dagen daarna was wel sprake van enige ontlading bij mij kan ik zeggen... Inmiddels gaat het weer goed, en zijn we heerlijk aan het "oefenen" met de eerste echte gasten! Het is op dit moment laagseizoen in Monteverde, maar toch hebben we elke dag een aantal kamers bezet, en dat is natuurlijk heel fijn om de werkprocessen aan te scherpen. Het is zo leuk om met de gasten over het hotel te spreken en te merken hoe positief ze zijn over onze doelen! 

En, om daarover ook nog iets te zeggen, we moeten natuurlijk eerst maar eens geld gaan verdienen om iets goeds mee te kunnen doen, maar de eerste ideetjes dienen zich al aan. Zo zijn we in gesprek met de lokale schaakvereniging om te kijken of zij onze onderwijsruimte voor hun lessen kunnen gebruiken, en start er binnenkort een leer-werktraject voor koks-in-opleiding in Monteverde, die voor het eerste deel van hun opleiding ook gebruik gaan maken van diezelfde ruimte. Deze opleiding wordt verzorgd door de INA, het nationale opleidingsinstituut van Costa Rica, dat in veel gevallen gratis opleidingen verzorgt, maar vaak moeite heeft met het vinden van een geschikte ruimte voor deze opleidingen.

Lieve allemaal, zo zijn jullie wel weer enigszins bijgepraat, wij gaan zo een lekkere pizza eten in ons favoriete restaurantje hier verder de heuvel op, heel veel liefs voor jullie allemaal en tot de volgende keer! Check ook de foto's en video van de banda. Daaaaaag!