60 + 1 ...

Lieve allemaal, na mijn vorige bijdrage ging het even niet zo goed met mij. Was ik dus op 4 januari nog best positief als ik het zo teruglees, kort daarna ging de hoeveelheid uren - in combinatie met flinke technische tegenvallers - zijn tol eisen. Ronald en ik werkten 15 uur per dag, 7 dagen per week, en uiteindelijk hebben we in Nederland aan de bel getrokken omdat we (vooral ik) over onze grenzen heen waren gegaan. Na wat over en weer gecommuniceerd te hebben, besloot Marcel onze kant op te komen, en dat is goed geweest. We hebben stevige, uiteindelijk positieve gesprekken met elkaar gehad en kwamen er op uit dat we alvast op zoek gingen naar een operationeel manager. Op deze manier heeft deze persoon wat langer de tijd om samen met Ronald en mij op te trekken; bovendien geeft mij dit de mogelijkheid om - in de periode die nog voor ons ligt -  eindelijk toe te komen aan (een vervolg op) het onderzoek naar de voornaamste knelpunten op het gebied van onderwijs hier in de regio. Dat is per slot van rekening een van de redenen dat ons hotel hier is neergestreken, en het was altijd de bedoeling dat ik me hier vooral mee zou bezig houden. De realiteit: een hotel van 31 kamers runnen in een veeleisende regio met een dito cultuur én pittig blootgesteld aan de elementen slokte zowel Ronald en mij volledig op. Zeker vanaf het moment dat het hoogseizoen startte, zo'n beetje half december. 

In dat hoogseizoen bevinden we ons nog altijd. Ik zei het de vorige keer ook al: het hoogseizoen loopt zo'n beetje door tot Pasen, dus begin april. We ontvangen op dit moment meer groepen dan in december / januari, en dat brengt een totaal andere dynamiek met zich mee. Heeft zowel voor- als nadelen. Het geeft in de ochtend extra druk in de keuken, want groepen komen meestal met zijn allen tegelijk. In die gevallen werken we meestal met een pre-order: via de reisleider inventariseren we een dag van tevoren wat mensen willen eten als ontbijt. Ik heb denk ik al wel eerder verteld dat we ervoor gekozen hebben géén buffet te bieden, want het ontbijt is eigenlijk het enige moment waarop we echt service kunnen geven aan onze gasten. Dankzij de pre-order kan de keuken deze groepen wel goed voorbereiden. Maar er zijn uiteraard ook altijd individuele reizigers die toevallig eenzelfde ontbijttijd hadden gekozen, en die voelen zich soms wel wat geïntimideerd door zo'n grote groep (die meestal met nogal wat lawaai gepaard gaat). Het maakt ook dat het niet altijd lukt om aandacht aan iedereen te geven, omdat we rondrennen om de groep te bedienen. Voordeel is dan weer dat het ná de groep altijd voelt als een oase van rust.

Eenzelfde dynamiek geldt eigenlijk voor de check-in: bij individuele reserveringen komen de mensen een voor een, soms in kleine plukjes, binnen, meestal goed te "handlen", maar zo'n groep geeft altijd een enorme hoeveelheid reuring: ingang geblokkeerd, overal koffers, soms wat ongeduld dat het te lang duurt allemaal.. Ronald en ik heten de groepen altijd graag centraal welkom, vertellen het verhaal over Hotel con Corazón en de onderwijsdoelstellingen, en vervolgens volgt de praktische informatie. Daarna leggen we de mensen uit waar hun kamers zijn, en is het meestal Ronald die eindeloos koffers sjouwt naar de gasten die "beneden" zitten, in het onderste gebouw.

Groepen kennen dus duidelijke pieken en rustmomenten, en wat ik er vooral minder leuk aan vind, is dat we minder interactie hebben omdat ze (uiteraard) meer op elkaar zijn gericht.

Gisteren werd ik "60 + 1". Ik dacht de afgelopen weken regelmatig terug aan de ietwat treurige 60e verjaardag van vorig jaar. Ronald had toen heel lief de mensen uitgenodigd die we hadden leren kennen, namelijk Andrea en Victor en hun kids én Shirley, maar we waren hier toen pas 1 maand, dus voelden ons nog erg onwennig. We hadden toen de piñata zonder snoepjes en véél te veel taart omdat zowel Shirley als Andrea een enorme taart voor mij hadden gekocht. Nu, een jaar verder, leek het me leuk om mijn verjaardag te vieren hier in het hotel met de equipo en de leuke lieve mensen die we het afgelopen jaar zijn tegengekomen. Mijn idee was aanvankelijk om een soort "karaoke" borrel te houden, maar omdat het erg lastig bleek de benodigde onderdelen te vinden én omdat onze hoofd schoonmaak vorige week per direct besloot op te stappen en mijn hoofd totaal niet naar feest stond, heb ik het karaoke deel laten vallen. Wél heb ik de borrel gewoon door laten gaan, en ik ben dolgelukkig met dat besluit, want ik heb echt een geweldige dag gehad. 's Ochtends was ik op bezoek bij een school die me had benaderd met de vraag om een kleine donatie om de eerste schooldag (want 23-2) op te vrolijken met taart. Ik ben daar uiteraard direct op ingegaan en heb er "mijn traktatie" van gemaakt. Ook bedacht ik me dat ik het leuk zou vinden om nog een verhaal voor te lezen voor de kids. Na een korte inspiratiesessie met mijn man kwamen we uit op een mooi verhaal over "missen" van Toon Tellegen. We houden van zijn verhalen (ze vormden ook inspiratie voor Ronald voor het Kerstverhaal..), ze zijn mooi gelaagd en gaan altijd over de dieren in het bos. Dit specifieke verhaal gaat over de eekhoorn en de mier, die gaan ontdekken of ze elkaar zullen missen als ze elkaar een tijdje niet zien. Best toepasselijk, want de kids hadden elkaar tijdens de lange zomervakantie gemist, en ik miste mijn dierbaren uiteraard extra op een dag als gisteren. 

Mijn suggestie van het verhaal werd positief ontvangen en voor ik het wist, zat ik op een stoeltje, omringd door de 60 leerlingen van de school, die (redelijk) aandachtig luisterden. Daarna werd ik luid door ze toegezongen en door alle kinderen een voor een persoonlijk gefeliciteerd. Super leuk was het, en ik krijg echt zin om invulling te gaan geven aan de onderwijsdoelstellingen.

Daarna hadden we een lunch met het team, zoals elke dag. Maar als iemand jarig is, eten we altijd taart toe en wordt er gezongen. De middag moest ik even een paar uur stevig werken: mails, betalingen, werkschema's, en vooral op zoek naar een nieuwe hoofd schoonmaak.

En zoals ik al zei, ik ben echt heel blij dat ik de borrel wel door heb laten gaan. Alle mensen die ik had uitgenodigd, zijn gekomen, en zo'n beetje de hele equipo was er ook bij. Axel, Kerelyn en Shirley hadden heerlijke hapjes gemaakt en Freddy (van de leuke kunstbeeldjes) en zijn vrouw hadden we ook uitgenodigd, deels om mee te vieren en ook om weer een nieuwe lading "art" te brengen, want de Freddy art is best populair onder de gasten!

Op een gegeven moment zat ik een beetje om me heen te kijken en drong het tot me door dat we in een jaar tijd echt een fijne groep mensen om ons heen hebben verzameld, ondanks het feit dat er heus erg weinig tijd over blijft naast het werk. Het hoogtepunt was een presentatie die Ronald in elkaar had gezet: hij had mij(n leven) geprobeerd samen te vatten met "10 woorden van Joan". Met dank ook aan een van mijn zussen had hij een mooie verzameling foto's, met woorden als: het begin - zonen - meer haar - liefde -en zo nog wat. Ik zal eens kijken of ik wat indrukken kan toevoegen aan de fotobibliotheek. Ik mocht zelf iedere slide van een verhaal voorzien en de Nederlandse woorden oefenen met de aanwezigen.

De laatste slide was een afbeelding van de eekhoorn en de mier, en daarbij hoorde mijn cadeautje: 2 "Freddy's", een eekhoorn en een mier. Super lief, die krijgen straks in Delft een ereplaats. Vandaag was weer een nieuwe dag, vol gebeurtenissen, maar die bewaar ik maar weer voor een andere keer. Ik hoop dan ook met nieuws te kunnen komen over onze nieuwe collega. Ga nu nog even op zoek naar wat leuke foto's voor bij dit verhaal.

Ik mis jullie allemaal, heel veel liefs!