Wat me zo te binnen schiet ..

Lieve allemaal, misschien wel leuk als ik dit keer wat "random" gebeurtenissen met jullie deel. Enerzijds om ons leven hier verder in te kleuren voor jullie, maar zeker ook opdat ik ze zelf niet vergeet. Ik sprak laatst Erica, coördinator van de Corazón onderwijsprogramma's vanuit Nederland; zij heeft samen met Saskia het hotel in Oaxaca de eerste 1,5 jaar gerund en gaf aan dat die periode in toenemende mate een grote blur is geworden. In relatief korte tijd buitelen de gebeurtenissen over elkaar heen dus deze verhalen die ik met jullie deel zullen in de toekomst hopelijk mijn eigen herinneringen ondersteunen.

De tijd vliegt! We zitten al halverwege maart; over iets meer dan een maand vliegen we voor een korte vakantiebreak naar onze geliefden in Nederland. We logeren dan deels in het huis van een dierbare vriendin en deels in het huis van Bas en Margreeth. Echt super! En ik ben er ook wel aan toe. We zitten in de laatste maand van het hoogseizoen en we merken dat iedereen echt moe begint te worden. Wat alle "experts" ons sinds vorig jaar hebben verteld, lijkt ook uit te komen: tot Pasen blijft het druk, en daarna start het laagseizoen. Pas in juli wordt het dan weer drukker; die periode wordt hier "shoulder season" genoemd, maar misschien heb ik dat al eens eerder verteld.

Om te beginnen positief nieuws: per 1 april hebben we een nieuwe manager in ons hotel. Hij heet Douglas, runt momenteel een hotel aan de Caribische kust en heeft ervaring opgedaan in het werken met Amerikaanse, Duitse en Argentijnse eigenaren. Na het plaatsen van onze vacature op LinkedIn kwamen er aardig wat reacties binnen, waaronder ook een aantal zo op het oog geschikte kandidaten. Na een serie gesprekken (zowel live als online) hadden we een shortlist van 4 kandidaten die we allemaal hier (tijdens de aanwezigheid van Marcel in januari) hebben gesproken. Onze uiteindelijke keuze viel dus op Douglas, en ik moet zeggen: ik kan niet wachten. Het lijkt me heel leuk om een tijdje met hem samen te werken , meer van hem te leren, maar bovendien, ik krijg dan hopelijk eindelijk meer ruimte om het onderwijsgedeelte verder te verkennen en op te zetten. En daar heb ik echt heel veel zin in! 

Over onderwijs gesproken, twee weken geleden kreeg ik een bericht van Geobany Prendas, de "Coordinador con la Empresa y la Comunidad" van de lokale openbare school voor voortgezet onderwijs - de enige hier in Monteverde. Je zou zijn rol kunnen zien als schakel tussen de school, bedrijven en de lokale gemeenschap. Hij regelt stages, onderhoudt contact met lokale bedrijven en streeft naar samenwerkingen tussen "el colegio" en Monteverde. Ik had hem verleden jaar al eens ontmoet, toen ik - samen met Erica die hier toen op bezoek was - de tóenmalige nieuwe directeur ging ontmoeten, Luis. Luis bleek een trotse Tico die eigenlijk vooral één doel in het leven had, en wel: Luis in een zo kort mogelijke route naar de post brengen van Minister van Onderwijs. Ik heb bij de foto's ook een foto van hem toegevoegd, misschien zie je het daar ook al een beetje aan af. Luis is intussen weer vertrokken, vertelde Geobany, en de nieuwe directeur wilde graag met ons kennismaken. Dat vond ik al direct een zeer positief signaal en de week erna kwam Geobany samen met Nick (de nieuwe directeur) bij ons langs. Nick bleek een wereld van verschil met de vorige directeur: open, communicatief, vol ideeën en bovendien, erg open voor samenwerking met Hotel con Corazón. Op de vraag wat zijn ambities waren voor zijn tijd in Monteverde gaf hij als eerste de (wat mij betreft ook cruciale) ambitie om de ouderbetrokkenheid te vergroten én uiteraard de leerlingen van de colegio te leren kennen. Heel erg positief dat hij vooral op de relaties focust, en (het betrekken van) de ouders zijn inderdaad super belangrijk. We besloten direct een kleine pilot te organiseren, met als resultaat dat we hier over iets minder dan 2 weken een thema-avond "tienerzwangerschappen" organiseren in de Sala van het hotel. De avond is bedoeld om met ouders van de scholieren in gesprek te gaan over dit thema, dat volgens Nick te weinig aandacht krijgt. We kijken die avond eerst de film "Gestación" (die hierover gaat) en hebben daarna een gesprek met de ouders, geleid door een van de counsellors van de Colegio. Als het aanslaat, zijn we van plan meer dit soort avonden te organiseren.

Ik kreeg aan het einde van het gesprek de uitnodiging om aanwezig te zijn bij de "Reunión de padres de familia", een soort introductie-avond aan het begin van het nieuwe schooljaar dat op mijn verjaardag begon. Deze avond was afgelopen vrijdag en ik besloot erheen te gaan. Het was heerlijk om vanaf mijn bankje een beetje te bezien hoe alles verliep zonder iets de hoeven doen. De reunión zou om 6 uur pm beginnen. Dacht ik aanvankelijk dat de opkomst wat matig was, er bleek duidelijk sprake te zijn van "Tico time", en zo tegen half 7 waren er vanuit allerlei hoeken extra stoelen en bankjes aangesleept om het nog altijd binnendruppelende publiek plaats te bieden. Intussen was er midden in de grote gymzaal waar het evenement plaatsvond een scherm geplaatst dat in de aanloop naar de bijeenkomst beelden liet zien van allerlei toeristische bestemmingen in Costa Rica met serieuze elevator music op de achtergrond. Wat me opnieuw opviel, is hoe beren-relaxed iedereen is, rustig keuvelend met degene op het stoeltje naast zich, slapende kinderen op de schoot en hondjes die tussendoor drentelden en een dutje deden. 

Op enig moment droogde de toestroom op, stelde Nick zich voor en startte de avond. Deze bleek eigenlijk vooral te bestaan uit het aankondigen van een hele batterij nieuwe regels. Het allereerste dat Nick zei, was: "don't blame us", want alle regels blijken te zijn opgelegd door het almachtige MEP (Ministerie van openbaar Onderwijs). Er waren regels over van alles: het schooluniform, het sport tenue, gedragsregels, schooltijden, het hield niet op. Ik moet zeggen, ik werd er niet vrolijk van. Zo is er bijvoorbeeld een heel systeem van beboeten van gedragsovertredingen - in verschillende gradaties. Iedere leerling start het schooljaar met een "budget" van 100 punten en iedere "overtreding" kan puntenaftrek opleveren, variërend van 5 tot 50 punten afhankelijk van de zwaarte van de overtreding (zie het systeem op 1 van de foto's). Wat dan wel weer jammer is, is dat het niet mogelijk is om punten te verdíenen met positief gedrag, waardoor je eigenlijk alleen maar kan verliezen voor mijn gevoel. Toen ik het er hier met de collega's over had, haalden ze onverschillig hun schouders op, zo van "ja het zal wel, de regels zijn één, maar handhaven is twee..", en dat kan ik me ook goed voorstellen. Maar het laat wel zien dat er veel nadruk ligt op discipline en regels en relatief weinig op positieve feedback. Het systeem is historisch vrij hiërarchisch en traditioneel. In de praktijk zal het wellicht zo'n vaart niet lopen. Ik zou trouwens nog graag een keer een (Engelse of andere) les bijwonen op de Colegio. En: ik zal jullie de volgende keer berichten over de thema-avond!

Dan nog even de laatste berichten vanuit het personeelsfront. Half februari waren de spanningen in het schoonmaakteam zodanig hoog opgelopen dat onze hoofd schoonmaak (hierna: Ama) besloot ontslag te nemen. Ik schoot spontaan in de vlekken want zij was verreweg de meest ervaren persoon in dat team en mijn steun en toeverlaat bovendien. Maar het moet gezegd, de situatie was niet te harden: om de haverklap ruzies, misverstanden, roddels, achterklap, véél en érg lange tenen, het was vermoeiend. Ergens lag het voor een deel ook wel aan hoe de Ama de functie bekleedde. Maar goed, ik had stress, want hoofd schoonmaak is een hondenbaan. Gelukkig slaagde ik erin snel vervanging te vinden en na wat emotionele pressure was de oude Ama bereid nog twee weken te komen, zodat ze in haar laatste dagen een klein inwerk-trajectje kon geven aan Yuri, die dus intussen alweer een halve maand bij ons werkt en het heel goed doet. Kort na het vertrek van de oude Ama was er wéér een vervelende situatie; aangezien ik kort daarvoor had aangekondigd dat ik geen roddels en achterklap meer zou tolereren, besloot ik de wat mij betreft hoofdschuldige te ontslaan en de "assistent" een officiële waarschuwing te geven. Allemaal nieuw voor mij dus ik nam elke stap met medeweten van onze boekhouder die vaker met deze situaties te maken heeft gehad. Overigens had ik (noem het intuïtie) intussen nog een extra persoon aangenomen naast Yuri, en dat is een geweldige aanwinst gebleken. Maribel heet ze; ze is een harde werkster, stabiel, houdt zich totaal afzijdig van geroddel en komt uit Nicaragua. Ik mag het misschien niet zeggen, maar de drie Nicaraguanen die ons team nu telt, zijn stuk voor stuk super harde werkers, wat ik helaas van sommige van de Ticos niet altijd kan zeggen. Mijn hemel, het is heel snel te veel, als het niet in de functieomschrijving staat doen ze het niet, en klagen is wat ze het allerliefste doen. Wat dat betreft draag ik echt met heel veel liefde mijn HR verantwoordelijkheden over aan Douglas. Ik moet zeggen, ik ben best trots op alles wat ik het afgelopen jaar heb geleerd op dat vlak, maar ben er ook echt wel klaar mee.

Leuke gasten blijven ook komen, ik kan niet anders zeggen. Ik heb dit keer "een stel in zwart" toegevoegd. Ronald was er - qua monochrome kleding - heilig van overtuigd dat het om een architectenpaar ging. Toen hij het ze vroeg, bleken we te maken met een succesvolle regisseur en producer, van onder andere Game of Thrones! Zijn naam is Christopher Newman en hij was echt super met onze collega's, die allemaal met hem op de foto wilden (ik ook). Hij reside samen met zijn vrouw die oorspronkelijk uit IJsland kwam en costume designer is (was?) voor films. Super leuke mensen echt. 

Lieve allemaal, het is wel weer even genoeg, sorry voor deze enorme lap tekst. Als jullie je nog iets afvragen, laat het me alsjeblieft weten, ik vind het super leuk om van jullie te horen. Ik mis jullie, heel veel liefs, zie ook de foto's,  Joan en Ronald x