Gelukkig nieuwjaar!

Lieve mensen, vanuit een zonnig en (vandaag) windstil Monteverde een heel gezond, gelukkig en succesvol 2026. We lezen dagelijks over sneeuw in Nederland en de daarbij behorende toestanden (op de weg, het spoor en in de lucht); maar ik zag de afgelopen dagen ook geweldige plaatjes van sneeuwpoppen en sleetjes met daarop blije rode wangetjes. Ik heb de foto's aan alle collega's laten zien, die stuk voor stuk nog nooit in hun leven sneeuw gezien hebben. En o, vorige week hebben sommigen van jullie ook al geschaatst, zag er ook heel gaaf uit.

Hier bevinden we ons in de "zomer", die gekenmerkt wordt door een afwisseling van dagen met vreselijk veel wind plus af en toe wat nattigheid, en dagen zoals vandaag, met een stralend zonnetje, een zachte bries en heerlijke temperaturen.  

Ongelofelijk dat Ronald en ik over 4 dagen al een jaar hier zijn... ik zie ons nog zo bij de Schipholbalie staan om in te checken. Dit ging bijna mis omdat tussen onze heen- en terugvlucht meer dan 180 dagen zaten. En in dat geval heb je voor Costa Rica een visum nodig. En dat hadden we niet.. de supervisor moest erbij gehaald, alles tot in detail uitgelegd, en uiteindelijk, gelukkig, "they saw it thru the fingers". Leidde wel fijn af van de emoties die opborrelden bij het afscheid van onze lieve familie. Het afgelopen jaar hebben we gelukkig heel regelmatig contact met het thuisfront, met de jongens, onze ouders, broer en zussen. Merlijn en Tobias zijn hier in juli natuurlijk ook nog geweest.

Misschien komt het doordat we "een jaar" naderen, of misschien omdat we een nieuw jaar gestart zijn, maar de afgelopen dagen gaan mijn gedachten regelmatig terug naar een jaar geleden. Ik moet eerlijk zeggen (misschien scheen dat ook wel door mijn verslagjes heen af en toe), de eerste maanden heb ik het best moeilijk gehad. Ik voelde me geïsoleerd, miste familie, vrienden, leerlingen en (de voldoening van) mijn werk enorm, en voelde me totaal niet op mijn plek hier. Gelukkig konden Ronald en ik vanaf de opening echt aan de slag; vanaf dat moment kreeg ik het (met af en toe een dipje) steeds beter naar mijn zin. We hebben nog altijd de nodige uitdagingen met het gebouw, maar voelen ons op steeds meer gebieden zekerder van onszelf en genieten vooral van de leuke contacten met de gasten en de succesmomentjes met de equipo. En het samenwerken gaat ook nog steeds goed. We zijn af en toe al aan het nadenken over een ander leuk project om volgend jaar samen op te pakken..

Ik denk dat ik de voorbije kerstdagen en jaarwisseling niet snel meer zal vergeten. Vooral omdat ze zo totaal afweken van hoe we ze normaal beleven. Van tevoren hadden Ronald en ik nagedacht over enkele leuke extra's om de feestdagen te vieren, maar naarmate we dichter bij 25 december kwamen, voelden we de vermoeidheid toenemen en werden de plannen steeds minder ambitieus. Uiteindelijk hadden we een soort Happy hour op 24 december en een mooi aangekleed ontbijt op 1e kerstdag. Je ziet op de foto's hoe we ons sapje die dag presenteerden, we hadden verder een lokaal geproduceerd bananencakeje (bedrijfje van een tante van de zéér grote familie van Axel - de Stampertjes, weten jullie nog?), en Ronald had - in de trant van de verhalen van Toon Tellegen - een fabel geschreven over "Herberg con Corazón", over de eekhoorn en de mier, uitgebeeld door de dierenfiguren van Freddy Acuña die we in de receptie verkopen. Ronald had op iedere tafel een kaartje gezet met daarop de fabel, en het was mooi om te zien dat de meeste mensen samen de fabel gingen lezen. We kregen er veel complimenten over. Ook hadden we wat extra kerstversiering - binnen zowel als buiten.

Op 31 december lagen we uiteindelijk om 9 uur in bed, nadat we wat wensen hadden uitgewisseld met dierbaren in Nederland en even kort de jongens hadden gesproken (die niets verstonden van wat we zeiden omdat ze in de buurt van het Rotterdamse vuurwerk rondliepen).

Je kunt wel vaststellen dat we ons intussen echt in het hoogseizoen bevinden: vanaf vlak voor Kerst zaten we dagen aan een stuk 100% vol en we hebben ons met zijn allen de tandjes gewerkt. De collega's van de schoonmaak hebben al 2 weken geen vrije dag gehad (eigenlijk is het onze plicht om iedereen 1 vrije dag per week te geven, maar dat ging gewoon niet); alleen de collega's van keuken en receptie "moesten" echt een vrije dag deze week. Dat hebben we gelukkig met een beetje kunst- en vliegwerk kunnen regelen. Ronald en ik gaan ook al weken aan één stuk door; we komen tegenwoordig 's ochtends rond half 6 binnen en proberen ergens tussen 5 en 6 's middags te vertrekken. Lange dagen dus, maar na de drukke ontbijtshift (wij zijn saloneros, dat wil zeggen obers) verloopt de rest van de dag een stuk rustiger.

Als ik in CloudBeds (ons reserveringssysteem) de kalender van de komende maanden bekijk, zie ik tot Pasen (begin april) nog voldoende pittig drukke dagen in het verschiet, maar met tussendoor ook wat "lucht", dagen met minder drukte. Een groot verschil met de afgelopen weken is dat er de komende periode veel meer groepen gaan komen. Dat geeft een hele andere dynamiek dan de individuele gasten, die we de afgelopen weken vooral hebben gehad. Heeft allebei zo zijn voor- en nadelen. Maar ik moet zeggen, de reuring van deze drukke tijd is vele malen leuker dan het laagseizoen, toen je hier een kanon kon afschieten.

Zoals ik eerder al zei, is het contact met onze gasten één van de leukste facetten van het werk voor Ronald en mij. Er is nu al een aantal gasten die we nooit meer zullen vergeten. Zo was daar de mevrouw uit Duitsland die op de tweede dag van hun grote reis (ze reisde samen met man en twee kinderen) haar credit card geblokkeerd zag en op het punt stond om direct weer huiswaarts te keren. Zij leek echt wel de "drager" van het gezin - zowel haar man als zoon vertoonden ingewikkeld gedrag - en het werd haar allemaal te veel. Gelukkig hebben we samen een oplossing voor haar bedacht en kon ze haar reis voortzetten. Ze heeft nog een donatie aan de stichting gedaan. Dan was daar Glen met zijn vrouw en kind, die zo leken te zijn weggelopen uit een Ken Loach film. Op dag 1 kwam Glens vrouw vast te zitten in de badkamer. Ronny heeft haar uiteindelijk bevrijd, ze was helemaal overstuur. In de dagen daarna waren zij vaste (en gezellige) klant met wat biertjes op het balkon - en ze vonden alles "truly lovely". Dat is sowieso de meest gehoorde feedback van onze Britse gasten. Nu zegt dit niet alles hoor, ik weet nog uit de tijd dat ik tour guide was in Amerika, dat Engelsen je in je gezicht vertelden dat alles "lovely" was geweest, en vervolgens achter je rug een nare comment sheet aan kantoor stuurden. Een ander voorbeeld was een Italiaanse vrouw die samen met haar ouders een rondreis door Costa Rica maakte. Zij was ongelofelijk lief en zorgzaam, en (unlike een aantal Italiaanse prinsen en prinsessen die hier de revue zijn gepasseerd en vooral klaagden over het ontbreken van een lift en vlees bij het ontbijt) enorm betrokken bij onze purpose. Als gasten die oprechte betrokkenheid laten zien, ontstaan dan soms mooie gesprekken over het belang van onderwijs, van initiatieven als het onze, en over het leven in het algemeen. Waarom we ons haar zo goed herinneren, is misschien ook wel omdat tegelijk met haar er een Spaans gezin verbleef die 3 dagen chagrijnig hebben rondgelopen en alles "k..." vonden, vooral de vader van het gezin. En o, dan was daar een groep Amerikanen met het meest sappige accent uit Lafayette, Louisiana, die iets met aligators deden. Ook zij waren zo betrokken bij de purpose, echt schatten. Sowieso moet ik zeggen dat de overgrote meerderheid van onze gasten echt leuke mensen zijn. En tot nu toe zijn de Slowaken onze favoriete gasten. Toegegeven, het zijn er niet heel veel geweest, maar degenen díe we hier hebben ontvangen, waren stuk voor stuk schatten. Dan tot slot (Ronald vond hem direct tof omdat hij de eerste ochtend in het Bob Dylan boekje zat te lezen met zijn Nobel Prize speech) een Amerikaanse familie bestaande uit opa, oma en een dochter met haar gezin, die een rondreis maakten ter ere van hun 50-jarig huwelijk. Opa was een psycholoog, zeer bereisd en belezen, en iedere keer als ik Ronald tijdens het ontbijt kwijt was, waren ze weer diep in gesprek over Trump, de schade die hij aanricht met name ook in de wetenschappelijke wereld en - natuurlijk - over Bob Dylan.

Lieve allemaal, jullie zijn weer een klein stukje verder op de hoogte van ons wel en wee. Ik ga mijn mail checken en nog wat foto's toevoegen die het verslagje aanvullen. Heel veel liefs en tot de volgende keer!