Equipo - part II

Hola chicos,

Het is alweer geruime tijd geleden dat ik jullie heb voorgesteld aan ons "Equipo con Corazón". Het leek me wel een goed idee om jullie wat bij te praten over ons team; bovendien zijn we laatst - vlak voordat Ronald en ik naar Nederland vertrokken - voor het eerst met ons team een dag op stap geweest. Een van de tradities van de Hoteles con Corazón is een "Día de Campo", een soort team-uitje. Het hotel gaat een dag dicht en we doen voor even iets totáál anders samen. Daarover later meer.

Eerst nog even terug naar de samenstelling van de equipo. 

Wow, geen idee wanneer ik hieraan begonnen was, maar is even geleden. Laat ik dit dan eerst even afmaken (best een goed idee, want veel gebeurd intussen) en daarna verder gaan met het thema waarover ik jullie eigenlijk wilde vertellen, namelijk Ronalds "pickle ball" carrière.....)

Eerder heb ik jullie voorgesteld aan de equipo met wie we in april de operatie startten; van die 11 personen zijn er op dit moment nog 9 aanwezig. We hebben in de tussentijd alleen afscheid genomen van Luis (receptie) en Gustavo (keuken). Laat ik hierover verder niet in detail treden, het komt er in ieder geval op neer dat we blij zijn dat ze geen deel meer uitmaken van ons team. Inmiddels telt Equipo con Corazon 14 personen, dus dat betekent dat ik hier nog 5 personen aan jullie mag voorstellen. Om te beginnen: Alexandra. Zij had ons in de weken voorafgaand aan de opening in april al een paar weken geholpen; helaas waren we toen nog niet in staat om haar een contract te bieden, maar we hielden contact, en toen we het in juli iets drukker kregen (lees: meer inkomsten), kon ik haar laten weten dat we een plekje voor haar hadden. Zij is verantwoordelijk voor de publieke ruimtes (toiletten, restaurant, trappen etc.); grappig, het kleinste en meest tengere meisje loopt te buffelen in de grootste ruimtes, maar zelden zo'n gelijkmatige en ongecompliceerde persoon gezien. Dan receptie: nadat Luis was weggevallen, zijn we op zoek gegaan naar iemand naast Alejandra, en we hebben Ale ook een stem gegeven in de laatste gesprekken met de kandidaten die we hadden geselecteerd. Ronald en ik én Ale hadden dezelfde nummer 1 kandidaat, en begin augustus is Rachell in het team gestart. Zij en Ale zijn een goed werkend team en kunnen het daarnaast ook heel goed met elkaar vinden, wat heel prettig werkt.

De keuken was het volgende aandachtspunt. Vanaf half september hadden we daar alleen Axel (hulp) nog maar. Dat was in die maand wel even ok, maar geen houdbare situatie uiteraard. Nu hadden we in de drukkere weken in juli - op aanraden van Axel - verschillende keren de hulp ingeschakeld van een oud-collega van Axel, Kerelyn, met wie hij een paar jaar geleden anderhalf jaar in de keuken van een 5 sterrenhotel in Monteverde heeft gewerkt. De bijdrage en inzet van Kerelyn is toen zo goed bevallen dat Ronald en ik na het wegvallen van Gustavo het plan bedachten dat we Axel en Kerelyn graag als gelijkwaardige keukencollega's wilden aanstellen. Aanvankelijk leverde ons dat (weer eens, "rare Hollanders") verbaasde blikken op, want ze zijn hier erg gewend aan een hiërarchische situatie, ook in de keuken. Maar we hebben doorgezet en het is geweldig om te zien hoe dit tot nu toe functioneert. Intussen hebben we ook al een aantal keer ontbijt gehad met volle bezetting, dus tegen de 60 man, en ze doen het echt geweldig met zijn tweetjes. Wat ook heel fijn is, is dat ik een opleider heb ontmoet, Jorge van de INA (soort Costa Ricaans opleidingsinstituut, biedt allerlei gratis scholing) die Axel en Kerelyn stapje voor stapje begeleidt in het professionaliseren, zo krijgen  ze een soort maatwerktraining, echt super!

Ok, en dan tot slot ons schoonmaakteam. Dat bestond dus al enige tijd uit Gabi, Ronny en Alex, maar het het oog op de naderende (en soms al gearriveerde) drukte heb je meer dan 2 personen nodig om 31 kamers schoon te maken.. Dus is daar de grootste uitbreiding gekomen, met drie nieuwe collega's: Dina (werkt volledig in de lavandería en vindt dat leuk!), en Dayana en Maria Luisa die naast Gabi en Ronny ook kamers schoonmaken. Die laatste uitbreiding is de meest recente, iets meer dan een maand geleden nu. In die korte tijd hebben we in dat team ook alweer een eerste crisis bezworen; waren Gabi en Ronny altijd 4 (4?) handen op 1 buik, nu liepen ze ineens met een donderwolk boven hun hoofd en spraken ze niet meer mét, maar alleen nog maar óver elkaar. Ik heb toen een meeting belegd waarbij de emoties alle kanten op gingen, maar die uiteindelijk godzijdank zeer positief eindigde. Zie bij de foto's de big hug waarmee Gabi en Ronny "het goed maakten".. een soort van growing pains denk ik achteraf.

Met het team zijn we dus vlak voordat Ronald en ik naar Nederland vlogen, een dag op stap geweest. Ik zal een paar leuke foto's toevoegen zodat jullie een indruk krijgen. "We" waren er uiteindelijk op uitgekomen dat we naar "het strand" wilden, en de bestemming (Las Catalinas, soort "tropisch Avoriaz" aan zee, een kunstmatig resort waar alleen toeristen komen) betekende uiteindelijk 4 uur heen en 4 uur terug in de bus, maar dat mocht de pret niet drukken. Op de heenreis hadden we een soort quiz Con Corazon voorbereid, goed om elkaar iets beter te leren kennen; daar aangekomen kregen we een rondleiding, kreeg het team een uurtje vrij (en wij dus ook..), lunchten we samen en deden we daarna een variant op het spel Kubb. Dat vonden ze echt super leuk om te doen. Eigenlijk stond daarna nog een vroeg avondeten gepland, maar door een ongeluk was de weg geblokkeerd en gooiden we de plannen om. We zaten trouwens nog mega vol van de lunch. Zijn direct richting Monteverde gaan rijden en hebben uiteindelijk voor de hongerigen onder ons nog een stop gemaakt bij een wegrestaurant (dat door velen als beter werd beoordeeld dan waar we hadden geluncht. Je wilt NIET weten hoe duur die lunch was.....). Ik heb echt het idee dat deze dag ons meer "een team" heeft gemaakt. We waren allemaal aan het eindje, maar zeer voldaan!

Tja, en dan was ik dus vandaag eigenlijk van plan jullie te vertellen over "pickleball"... Ik weet niet of ik dit al eerder had verteld (waarschijnlijk wel..), maar Axel is de collega die af en toe leuke initiatieven inbrengt, zoals eerder een voetbalwedstrijd tussen zijn (zéér uitgebreide) familie en ons team. Uiteindelijk kwamen de meeste spelers van ons team niet opdagen, waardoor ook Axels opa en moeder en tantes moesten worden opgetrommeld om de veldbezetting compleet te krijgen, dat was erg grappig. Na die avond bleef bij mij heel erg het beeld hangen van de Stampertjes (heel veel mensjes met zwarte haartjes en ietwat chaotisch).

Meer recent kwam Axel met de vraag of Ronald zin had om een keer te "pickleballen". Geen idee natuurlijk, maar zoals jullie weten is Noon de beroerdste niet. Hij dus naar de pickleball. Bleek een soort tafeltennis op een tennisbaantje met de omvang van een badmintonveld. Met zo'n plastic bal met gaatjes. Leuk initiatief, want er is weinig te vinden op het gebied van sportactiviteiten hier. Inmiddels heeft Ronald een paar keer meegedaan en is hij afgelopen week gestrikt voor zijn eerste pickleball toernooi. Dat gaat aanstaande zondag plaatsvinden, en Ronald vormt een team met de opa van Axel, in de categorie 50+ (ouder is er niet). Volgens Axel zijn ze "heel goed". Ik ben zeker van plan om te gaan kijken, Ronald had al bericht ontvangen met namen van de tegenstanders ; )

O, voordat ik het vergeet, Marcel is hier ook nog geweest, hij maakte weer een rondje langs de Corazon - velden. Na een weekje in Oaxaca en Granada is hij van 3 tot 10 december ook in Monteverde geweest. Het was erg fijn om samen alles door te akkeren, nu we daadwerkelijk enigszins een idee hebben waar we mee bezig zijn. Voor hem was het denk ik leuk om te zien hoezeer ons team gegroeid is en hoe we - ik kan niet anders zeggen - best leuk bezig zijn. Geen idee hoe ik over een maand piep, als we een paar super drukke weken achter de rug zullen hebben, maar in tegenstelling tot een half jaar geleden voelt het nu veel meer alsof we over het algemeen aan kunnen wat er op ons afkomt. Natuurlijk gaan er nog regelmatig dingen stuk, stinkt het regelmatig als een putje (dat is echt letterlijk shit..) en is er altijd wel iets aan de hand in het team, maar samen groeien we steeds een stukje verder. 

Lieve allemaal, Even tot Hier (wat waren ze weer fantastisch!), en tot de volgende keer. Pura vida!