De Luiaard

In de afgelopen twee jaar heb ik weinig bijgedragen aan dit blog. Niet omdat ik niets te vertellen had of omdat ik te weinig tijd had. Ik heb de gewoonte om pas iets op te schrijven als de betekenis goed tot me is doorgedrongen. En zelfs met ons naderende afscheid in het verschiet vind ik het nog steeds moeilijk om precies te duiden wat deze 2 jaar voor ons betekend hebben. Er zijn heel veel mooie en ook veel moeilijke momenten geweest. We hebben ons door de moeilijke tijden heen geslagen en vooral de laatste maanden echt kunnen genieten van de opgebouwde vriendschappen en relaties met de gemeenschap van Monteverde. Ik denk dat door de intensiteit waarmee we deze bijzondere periode in ons leven hebben beleefd Joan en ik nog meer naar elkaar toe zijn gegroeid en dat heeft bij mij een gevoel van onoverwinnelijkheid teweeg gebracht. Als we dit kunnen, kunnen we alles. Als we straks weg zijn gaat hier van alles veranderen. Veel van die veranderingen zullen we waarschijnlijk jammer, onnodig of zelfs onwenselijk vinden. Zo hebben we groot koffiezetapparaat waar gasten zelf koffie uit tappen. Die staat op een tafeltje en helaas druppelt daar geregeld wat koffie uit. Ik heb hem om die reden op een zwart dienblad gezet zodat er geen vieze knoeiboel op de grond of op de tafel ontstaat. Op het zwarte dienblad zie je weinig van de gemorste koffie. Om een of andere reden hebben meerdere medewerkers van ons team de hardnekkige neiging om de tuit van de koffie net buiten het dienblad te laten uitsteken. Met als gevolg dat er een niet meer te verwijderen bruine plek op de vloer aan het ontstaan is. Het heeft mij maanden gekost om iedereen zover te krijgen het koffieapparaat zo te plaatsten dat het dienblad zijn functie kan vervullen. Je zal zien dat zodra wij de deur van Hotel con Corazón achter ons dichttrekken de tuit van het koffieapparaat weer buiten het dienblad steekt.

Je zou bijna denken dat we niets hebben gedaan, of in ieder gaval niets dat betekenis had. Maar zo is het niet. Omdat we samen met Marcel en met ons team het hotel hebben opgezet, hebben we ook een beetje het DNA van het hotel bepaald. Dat uit zich in hele kleine dingen zoals het feit dat Shirley, het hoofd van de keuken Axel de kok nog altijd ‘Moppie’ noemt. De betekenis daarvan is dat we onszelf niet te serieus moeten nemen en dat een beetje humor helpt om het leuk te hebben met elkaar. Maar er zijn ook ‘grotere’ dingen. Ik heb bijvoorbeeld veel met Martin, het hoofd van onderhoud, gewerkt. Hij heeft zich ontpopt als een intelligente steun en toeverlaat die heel proactief de problemen (en dat zijn er veel) aanpakt. Waar hij in het begin vooral lapmiddeltjes voor problemen leverde zijn de oplossingen nu veel structureler en degelijker. Hij realiseert zich nu ook dat je meestal met dezelfde inspanning en kosten iets mooi kan maken in plaats van lelijk. Zijn mentaliteit in het werk is echt veranderd. Uiteindelijk zijn het vooral de minder zichtbare dingen in het DNA van dit hotel waarin Joan en ik ook na ons vertrek iets achterlaten. Joan en ik hebben heel hard gewerkt maar het zijn juist de dingen die geen moeite hebben gekost die een blijvende betekenis hebben gehad. Een tijdje geleden heb ik in het licht van ons aanstaande vertrek een verhaaltje geschreven:

Verdrietig liep de Eekhoorn door het Bos.  De Luiaard had 3 dagen geleden afscheid genomen en de Eekhoorn miste hem. De herberg waar ze iedere dag gasten ontvingen was niet meer hetzelfde. Eigenlijk deed de luiaard nooit zoveel. Meestal hing hij maar een beetje te hangen en was vooral de eekhoorn druk in de weer met het ontbijt, en het schoonmaken van de kamers. Maar toch kon je altijd voelen dat hij er was. Het restaurant was altijd gezellig en iedereen was blij. Nu hij er niet was waren de gasten lang zo aardig niet en leek het alsof ze elkaar liever uit de weg gingen. Treurig liep de Eekhoorn naar de plek waar de Luiaard altijd had gehangen. De Luiaard had hem bij het afscheid gezegd dat het belangrijk was dat hij ging. Dat daardoor iedereen beter zou begrijpen hoe het leven in het Bos er op vooruit kon gaan. Maar wil je dan hier niet blijven had de Eekhoorn gevraagd. Jawel had de Luiaard gezegd, terwijl hij de Eekhoorn glimlachend aankeek. Ik zou niets liever willen maar ik moet dit doen om iedereen in het Bos ruimte te geven zijn eigen hart te laten spreken. Hoe dat dan precies zou gaan begreep de Eekhoorn nog niet. Eigenlijk voelde hij juist een kilte in zijn eigen hart nu de Luiaard er niet was. Bedroefd keek hij omhoog naar de tak van zijn grote vriend. Tot zijn verbazing hing daar weer de Luiaard alsof hij nooit was weggeweest. De eekhoorn voelde hoe de kou rond zijn hart wegtrok. De hele herberg leek wel op te lichten. Ik blijf maar eventjes zei de Luiaard zachtjes. Maar ik wil dat jij aan iedereen die in de herberg komt vertelt dat ze hun hart moeten volgen. Als je dat elke dag doet dan weet straks iedereen het. Maar hoe moet dat dan, je hart volgen? De Luiaard glimlachte en zei: denk aan mij, dan zul je het vanzelf begrijpen.

Gebaseerd op de traditie van de Costa Ricaanse legendes en de fabels van Toon Tellegen.

Illustratie Danny Klein (zie foto's)