Bakkie koffie?

Het is als hotelbaas erg belangrijk om in drukke periodes de minder urgente taken te delegeren. Daarom deze keer een stukje niet van Joan of Ronald maar van "los chicos" die ze afgelopen vrijdag in de stromende regen van San José eindelijk weer in hun armen konden sluiten: Merlijn en Tobias. Misschien is het voor jullie juist ook wel leuk om vanuit ons oogpunt te horen hoe het staat met het hotel, het personeel en natuurlijk met Ronald en Joan zelf.

Die eerste omhelzing op het vliegveld was superfijn. We hadden elkaar maandenlang alleen via schermpjes gezien en toch voelde het direct weer als vanouds, alsof er niets was veranderd. Om een beetje rustig met elkaar te kunnen praten hebben we de eerste nacht geslapen in Alajuela, een buitenwijk van San José. Daar staat het hotel van Berni, een gepassioneerde Britse innkeeper met wie Ronald en Joan inmiddels aardig bevriend zijn geraakt. Wat dit contact voor hen extra fijn maakt is dat Berni jaren aan ervaring heeft met alle problemen waar je tegenaan kunt lopen bij het runnen van een hotel. En dat zijn er nogal wat. Zo heeft Ronald onlangs een slang onthoofd met een kapmes, omdat deze bivakkeerde voor de deur van de enige kamer waar die nacht gasten sliepen. Het was ook best een gevaarlijke, bleek achteraf. Toen hij dit verhaal tijdens de borrel met Berni deelde, pakte die zijn telefoon erbij om filmpjes te laten zien van alle gifslangen die hij door de jaren heen zijn hotel uit heeft moeten jagen -- een veelvoorkomend probleem dus blijkbaar. Ook zaken als spanningen onder het personeel, wateroverlast en de installatie van bewakingscamera's kwamen langs in het gesprek. Steeds was Berni's reactie hetzelfde: hoort erbij ;)

Na deze leuke eerste kennismaking zijn we op zaterdag naar Santa Elena gereden, waar het hotel staat. Daar zetten de ontmoetingen met nieuwe vrienden zich voort. In een hip lunchtentje werkt Jeremy, die binnenkort bokstraining wil gaan geven aan Ronald. Tia is de eigenares van de groente- en fruitwinkel waar onze pap en mam vaak hun boodschappen doen. Daar dichtbij ligt de winkel van Victor en Andrea, de ouders van de "gorditos" die al eerder in verhalen van Joan zijn langsgekomen. Het zijn misschien geen echt goede vrienden bij wie Ronald en Joan hun hart kunnen luchten -- daarvoor hebben ze vooralsnog alleen elkaar -- maar wel stuk voor stuk lieve mensen die ons ook warm hebben onthaald. Daardoor voelde de aankomst in Santa Elena een beetje als thuiskomen in een vreemd huis.

Zaterdag hebben we ook eindelijk het hotel mogen bewonderen. Het is prachtig gelegen, op een berghelling tussen het groen, en is een stuk groter dan de telefonische rondleidingen deden lijken. Wat ook niet te zien was tijdens die rondleidingen, was dat het hotel in de details soms nog wel wat ruwe randjes heeft. Een voorbeeld: de kastdeuren van de bar in de ontbijtzaal hangen hier en daar scheef. Ronald had deze zorgvuldig op maat laten maken maar de "maintenance guy" (ook wel "muchacho") die de taak had ze op te hangen vond het blijkbaar teveel moeite om het juiste kastje te zoeken bij elke deur. Nog een voorbeeld: in een van de personeelshokken is een flink stuk muur gesneuveld in de zoektocht naar de bron van een mysterieus waterlek. De bron bleek uiteindelijk een bocht in de waterleiding te zijn waar men de lijm was vergeten aan te brengen. Als je goed kijkt, zie je op veel plekken in het hotel zulke rafelige randjes terug. Ze getuigen van de tico-mindset waar Ronald in zijn stukje ook al over schreef en waar hij zich mateloos aan ergert: eerst doen, dan denken.

Verder hebben we de afgelopen week de "equipo" van het hotel aardig leren kennen. Dat was niet alleen maar rozengeur en maneschijn: er ontstaan voortdurend ruzietjes, spanningen en onenigheden tussen de personeelsleden. De licht excentrieke kok Gustavo kan bijvoorbeeld niet zo goed overweg met hulpchef Axel, die lekkere broden bakt maar verder nog veel te leren heeft in de keuken. Gisteren had Gustavo ook een akkefietje met nachtwaker Max omdat die zijn eten wat te lang had opgewarmd maar de aangekoekte pan weigerde af te wassen, "want dat is mijn taak niet". De twee nachtwakers tevreden stellen valt sowieso niet mee. Ze hebben een contract voor 6 keer 6 uur, waardoor er elke week twee shifts van 6 uur overblijven. Er zijn dan twee logische keuzes: 1 shift van 12 uur óf 0 vrije dagen, maar ze willen geen van beide. Inmiddels zijn de contracten en uurtarieven zo vaak veranderd dat Ronald en Joan (en misschien zelfs de boekhouder) door de bomen het bos niet meer zien. Ten slotte zijn daar nog de receptionisten Alejandra en Luis, tussen wie het ook niet zo lekker botert. Mede daarom is Luis een paar dagen geleden plotseling opgestapt, waardoor Ronald en Joan naarstig op zoek moesten naar nieuwe receptionisten. Dit is de grootste ergernis van Joan: het constant moeten blussen van HR-brandjes.

Omdat er voortdurend iets in de fik staat, is het makkelijk om te vergeten dat de equipo ook mooie kanten heeft. Gustavo heeft ons afgelopen week laten zien hoe hij zijn gallo pinto maakt, een typisch Costa Ricaans ontbijtgerecht. Het recept komt van zijn oma en het geheim zit in het gebruik van margarine in plaats van boter of olie. En goed veel knoflook. Met Axel hebben we samen broden gebakken en gaan we vanmiddag een potje basketballen. Esteban, de andere nachtwaker, doet ook mee.

Al met al hebben wij de afgelopen week een aardig beeld gekregen van het leven dat Ronald en Joan hier hebben opgebouwd. Dat leven gaat op en neer, versnelt en vertraagt, en draait af en toe ineens 180 graden om; saai is het nooit. Soms hebben onze ouders het er wel moeilijk mee. De afgelopen week hebben wij daarom ook meer dan eens als klaagmuur gefungeerd. Bij Ronald ging het dus vooral over hoe niets in Costa Rica werkt zoals het zou moeten werken, en bij Joan over de problemen in het team. Toch denken we dat het best goed met ze gaat. Over de gasten van het hotel en over de onderwijsprojecten die in het verschiet liggen, zijn ze erg enthousiast. Ze vullen elkaar perfect aan en houden zich samen sterk -- met een lekker bakkie koffie in de hand. Altijd een lekker bakkie koffie. Zonder koffie was het hotel waarschijnlijk al lang ingestort.