Ik heb gerend...!

Lieve allemaal, misschien een beetje een gekke titel voor dit verslag, maar ik heb heel lang zitten aanhikken tegen hardlopen in Monteverde. En vandaag heb ik dan eindelijk, na 8 maanden, letterlijk de stoute schoenen aangetrokken. Jullie moeten weten, in Nederland rende ik regelmatig rondjes met mijn twee trouwe (en fanatieke!) hardloopmaatjes Iris en Jeanne, en het is meer aan hen te danken dan aan mezelf dat ik dit trouw bleef doen. Niet dat ik er een hekel aan heb, maar laat ik het zo zeggen: ik was voorál na afloop altijd weer blij en tevreden. Bovendien was het een manier om gezellig bij te praten met deze lieve vriendinnen - we pasten het tempo graag aan onze gesprekken aan. Na afloop een lekker bakkie en we konden er weer helemaal tegen.

Hier is dat uiteraard een ander verhaal. Om te beginnen is het hier niet erg vlak. Integendeel. Daarbij zijn er bijna geen stoepen, en loop je dus niet erg veilig. Dit waren heel lang voor mij de redenen om het rennen te blijven uitstellen, maar aangezien ik het op de een of andere manier toch begon te missen én omdat het mijn hoofd altijd zo opruimt, besloot ik vanochtend (want jawel, weer een vrije dag!) dat het er maar weer eens van moest komen. En ik moet zeggen, het viel niet tegen. Ik ben rondjes rond het voetbalveld gaan rennen en heb het rustig opgebouwd, en ben op het moment uiterst tevreden met mezelf.

Verder is het de hoogste tijd dat ik zelf weer eens verslag doe van onze wetenswaardigheden hier, want de afgelopen maanden hebben mijn mannen de honneurs waargenomen. Ik wil nog wel even kwijt dat ik ontzettend genoten heb van onze jongens hier; het was super om ze dichtbij te hebben, aan iedereen voor te stellen en alles te laten zien. Als we elkaar nu spreken, hebben ze volledig beeld bij alle verhalen die we met ze delen.

Het is wel even de vraag waar te beginnen, want boy o boy, het is hier niet saai. We bevinden ons momenteel in wat "het schouderseizoen" heet, dat wil zeggen het is niet direct het hoog- of laagseizoen, maar zit er net tussenin. We ontvangen de laatste weken vooral veel Europeanen: Nederlanders, Zwitsers, Duitsers, Engelsen, Spanjaarden, van alles wat, en over het algemeen echt leuke gasten. We hebben ook al onze eerste grote Nederlandse groep (24 man) ontvangen van Sawadee, in het laatste weekend van juli. In dat weekend zaten we voor het eerst zo'n beetje vol, dat was best spannend voor ons. De zaterdag van dat weekend begon al direct "bijzonder"; bij de foto's en video's zien jullie waarom.

Gabi, onze hoofd schoonmaak, zag bij aankomst in het hotel langs het voetpad omhoog een enorme boa constrictor die "met een kat bezig was". Aangezien het niet onze eerste slang was, wist ik inmiddels wat te doen, namelijk de brandweer waarschuwen. Die waren vrij snel ter plaatse en wisten de slang na wat gestuntel uiteindelijk toch op te bergen. Jullie vragen je wellicht af wat ze vervolgens met de slang doen? Die zetten ze een eindje verderop weer uit, dus ik sluit niet uit dat we deze bezoeker nog eens zullen tegenkomen. We waren nog even bang dat het ging om de kat van een van onze ietwat bozige benedenbuurvrouwen, maar dat bleek niet het geval. De rest van het weekend hebben we met elkaar goed doorstaan, wat we samen met het team hebben gevierd met een taartje bij de lunch. Het was hard werken, maar alle gasten waren blij en vertrokken tevreden naar de volgende bestemming.

Geen dag is hetzelfde, en er gaat geen dag voorbij of er zijn kleine of grotere rampjes: kapotte kranen, sleutels die in het slot afbreken, verstopte afvoer, pompen die stuk gaan, vriezers van een paar maanden oud die het begeven, garantie die weinig waard blijkt, sleutels die kwijt raken, klagende en roddelende personeelsleden, ik kan nog wel even doorgaan. Elke keer weer proberen we zo goed mogelijk het probleem te tackelen en dat lukt de ene keer beter dan de andere, maar wat ik vooral bijzonder vind is dat we hele tevreden gasten hebben tot nu toe.

Ik moet zeggen: het contact met onze gasten vind ik een van de leukste facetten hier. Ik kan volop de diverse talen oefenen, we hadden zelfs al gasten uit Saoedi-Arabië en vorige week de eerste Palestijnse gasten, ongelofelijk maar waar. Het is elke keer weer ontzettend leuk om ze een beetje te leren kennen, te vragen of ze zijn afgekomen op onze purpose (wisselend) en hen hierover meer te vertellen. Iedereen vindt het geweldig met welk doel we hier zijn, en ik krijg meer en meer het besef dat ik hiermee ook aan de slag moet (en wil). Intussen hebben we een derde en laatste bestuurslid gevonden voor ons lokale bestuur, dat ik hier graag aan jullie voorstel: om te beginnen Leila Ross. Zij is arbeidsjuriste en wettelijk vertegenwoordiger van de stichting in Costa Rica. Daarnaast Shirley Loría, actief en betrokken burger van Monteverde met (in het verleden) politieke ambities, moeder van twee tieners en de allereerste persoon die wij hier 2 jaar geleden hebben leren kennen. En tot slot Jhon Valerio, directeur van de grootste basisschool in de regio en een ervaren bestuurder met veel kennis van het lokale onderwijs. We zijn heel blij met zijn toezegging (afgelopen week) en ik ben van plan de komende weken mijn eerste gesprekken met Shirley en meneer Jhon te hebben om te laten "voeden" met hun kennis en inspiratie.

Regelmatig vragen mensen mij hoe de samenwerking tussen Ronald en mij gaat, en ik kan allen maar zeggen: top. Natuurlijk hebben we soms stressmomenten, een beetje mot of irritaties, maar we zijn en blijven een goed team en er is niemand anders met wie ik dit project aan zou durven dan "mijn Noon". Daarover geen zorgen dus!

Verder leek het mij leuk om jullie nog een klein inkijkje in Monteverde te geven aan de hand van wat door mij gefotografeerde verkeersborden, dus voor nu laat ik het hier even bij en plaats ik nog wat plaatjes in de fotosectie.

Als er een specifiek thema is waar jullie iets meer over zouden willen weten, vind ik het leuk om van jullie te horen! Heel veel liefs van ons beiden en tot een volgende keer. Pura vida!