Talen en Culturen van Latijns Amerika

Lieve mensen, vanochtend was ik - zoals alle ochtenden - onderweg richting hotel. Ik vind het fijn om dit te voet te doen, niet alleen om een beetje te bewegen, maar ook omdat ik tijdens die wandelingen rustig na kan denken over dingen. Ook komen er vaak nieuwe ideeën binnenwaaien. Soms lopen Ronald en ik samen, maar meestal gaat Ronald iets eerder van huis om te helpen bij het opstarten van de voorbereidingen van het ontbijt. Hij is en blijft meer matineus dan ik... Maar ik moet zeggen, het vroeg opstaan (meestal gaat de wekker om 5.45) gaat me best goed af.

Ok, dus vanochtend was ik aan het lopen, en ik realiseerde me ineens dat - als je mij in 1989 had verteld waar ik me ruim 35 jaar later zou bevinden (zowel letterlijk als figuurlijk), ik je heel hard zou hebben uitgelachen.

Maar. Ik ben nu dus een manager in een land in Latijns-Amerika!

Hoe is dit zo gekomen? Sommigen van jullie kennen dit verhaal al, maar het leek me leuk om het hier met iedereen te delen. Toen ik op het Stanislascollege in Delft zat, had ik geen flauw idee in welke richting ik het wilde zoeken qua vervolgopleiding. Ik vond talen leuk, en verder leek het me leuk om te reizen, maar dat was het zo'n beetje. Nu had deze school een decaan waar je vervolgens naartoe kon om hierover te praten. Deze decaan maakte het zichzelf eenvoudig: als een jongen hem om advies kwam vragen, raadde hij de HEAO aan, en ieder meisje met twijfels kreeg te horen dat de NWIT (HBO Toerisme zeg maar, nu heet het geloof ik NHTV) een goede optie zou kunnen zijn.

Gehoorzaam als ik was (en ok, het leek me best een leuke opleiding) schreef ik me in. Alleen: ik werd uitgeloot. Het plan dat ik toen bedacht, was: ik ga een jaartje naar Leiden, leer een extra taal (Spaans) en probeer het volgend jaar gewoon opnieuw.

Dat liep anders; Leiden bleek erg leuk, ik ging wedstrijdroeien en woonde in een superleuk huis met 9 vriendinnen met wie ik nog altijd een speciale band heb. Alleen: de studie bleek wat saai. We waren weken - zo niet maanden - bezig met het uitpluizen van het verschil tussen de woordjes "le + lo", ik leerde op een weinig inspirerende manier de Spaanse taal en het onderwijsprogramma bood verder niet veel uitdaging.

In de loop van dat studiejaar bleek er vanaf het jaar daarna een nieuwe studie te starten binnen mijn faculteit, te weten Talen en Culturen van Latijns Amerika. Na de propedeuse bood de doctoraalfase (uit die tijd stam ik) verschillende afstudeerrichtingen. Je kon kiezen voor taalkunde, cultuurkunde, nog iets anders meen ik, en: de managementvariant! Klonk interessant. Binnen die afstudeerrichting zat "van alles wat": inleiding recht, inleiding marketing, inleiding economie, inleiding PR, iets met ICT en o, je kon kiezen of je in die fase de focus wilde leggen op Spaans of Braziliaans. Ik koos dat laatste. We deden leuke vakken, absoluut, en we mochten daarvoor naar Utrecht, Rotterdam, andere faculteiten binnen Leiden etc., maar toen ik afstudeerde, had ik "van alles een beetje" geleerd en nog altijd geen idee wat ik daarmee vervolgens wilde. Terugkijkend was deze afstudeervariant denk ik een poging van letterenstudies om de brug te slaan naar het bedrijfsleven. In de praktijk denk ik dat bedrijven liever een Nijenrode student aannemen en die dan vervolgens voor een paar weken naar de nonnen in Vught sturen.

Ik studeerde dus af, woonde een jaar in Brazilië, werkte daarna 3 jaar als tour guide in de Verenigde Staten en Canada en ging daarna in verschillende richtingen aan de slag. Wist ik bij mijn afstuderen één ding zeker ("onderwijs nooit!"), inmiddels heb ik ontdekt dat onderwijs mijn grote passie is; sinds 2017 heb ik in Nederland gewerkt als docent NT2 en ontdekt ik hoe geweldig dit is. Ik mis het ook echt, mijn cursisten, de leuke collega's, het bedenken van leuke lessen. Maar dat is mijn stip op de horizon, iets wat ik ná dit avontuur graag weer oppak.

En ja, toen bedachten Ronald en ik - ook weer tijdens een van onze vele wandelingen tijdens de coronaperiode - dat we graag samen een project wilden doen; en de rest kennen jullie. Maar het grappige is, en dat besef kwam vanochtend tijdens mijn wandelingetje naar het hotel dus binnen: als manager van Hotel con Corazón is het super handig om "van alles een beetje" te weten, want het is precies dát waar het in ons huidige werk op neerkomt: "een beetje van alles". Spaans is uiteraard handig, dat bereikt nu eindelijk een goed niveau, verder denken we na over acties om meer gasten naar het hotel te brengen (komt Kotler toch nog van pas), brengen we kosten in kaart, verdiepen we ons in regels en wetten in Costa Rica, proberen we allerlei computerprogramma's en -systemen te beheersen en zijn we salonero/-a (ober), onderhoudsmens (Ronald vooral), psycholoog en mentor en sóms docent. Het is er de laatste tijd niet vaak van gekomen, maar tot nu toe heb ik twee lesjes Engels gegeven aan het team. Ik ben zeker van plan de frequentie wat op te voeren. Dat moet de komende tijd zeker lukken, want we belanden momenteel in "temporada baja", het laagseizoen. Maar daar vertellen we een andere keer meer over: hoe gaan we temporada baja te lijf en zorgen we dat we dat overleven..

Maar: je kunt dus wel zeggen dat mijn studiekeuze ergens goed voor is geweest. Heel lang heb ik het idee gehad "maar wat te doen", en dat er weinig lijn zat in al mijn werkzaamheden. Nu kan ik zeggen: alles wat ik tot nu toe heb gedaan, zit in mijn rugzak en draagt bij aan de manier waarop ik hier invulling probeer te geven aan dit avontuur.