Chira, Nicaragua en 60 jaar!

Een paar weken geleden alweer zijn Ronald en ik een weekendje samen op stap geweest naar het eiland Chira. Dat ligt hemelsbreed helemaal niet zo gek ver bij ons vandaan, maar om er te komen bleek uiteindelijk een pittige onderneming. Hierover later meer.

Als je de kaart van Costa Rica bekijkt, zie je aan de westkant een schiereiland. Dit is Nicoya, één van de vijf gebieden ter wereld waar gemiddeld de meeste 100+ers wonen. In de baai tussen Nicoya en het vasteland liggen allemaal eilanden, waarvan Chira er eentje is. Het is Berni geweest (weten jullie nog, de Engelse hotelhouder dichtbij het vliegveld in San José) die ons uitgebreid - en "op zijn Berni's", dus heel onderhoudend - over het eiland had verteld, over een speciale lodge La Amistad (vriendschap) gerund door louter vrouwen, over doña Lili die daar de boel runt en over hoe we daar echt een keertje naartoe moesten, en ga zo maar door. Omdat we Berni inmiddels als een belangrijke bron van kennis beschouwen, besloten we zijn advies op te volgen.

De reis begon op zaterdagochtend 07.30 uur met een busritje van pak 'm beet 2,5 uur naar Puntarenas. Zoals jullie misschien al weten, zitten we hier op een soort berg op 1600 meter hoogte, dus het eerste uur is altijd naar beneden, met veel, erg veel bochten. Ik heb niet direct een ijzeren maag, maar omdat de bus niet zo keihard reed, hield ik me goed. Afgelopen dinsdag, tijdens een ritje op weg naar Grecia waar we onze auto (jawel! eindelijk voorzien!) gingen ophalen, had ik binnen 30 minuten tweemaal een kotszakje gevuld, maar dat was achterin een pickup bij een nogal woest rijdende chauffeur). Nou ja, anyway, in Puntarenas aangekomen was het toch wel fijn om even de benen te kunnen strekken en gingen we op zoek naar de aanlegplek voor het bootje waarmee we naar Chira zouden worden vervoerd. We belandden in het havengebiedje waar het wemelde van de vis, vissers en hongerige pelikanen, een leuke plek om even uit te kijken over de baai van Nicoya. We vonden ons bootje en bleken nog ongeveer anderhalf uur tijd te hebben tot vertrek. Die hebben we goed benut door eerst op zoek te gaan naar koffie en daarna onze eerste ceviche sinds 9 januari. Voor wie dat niet kent: ceviche komt oorspronkelijk uit Peru, maar wordt door heel midden-amerika gegeten. Het wordt gemaakt met verse vis in een zure marinade (tijgermelk). Die marinade zorgt ervoor dat de vis als het ware gegaard wordt. Wij hebben het ontdekt toen we met de jongens in Costa Rica waren in 2017 en vinden het alle vier superlekker. 

Na de ceviche klommen we aan boord van het bootje, dat verder gevuld bleek met Chira-bewoners die terugkeerden naar hun eiland. Het bootje vertrekt iedere ochtend vroeg vanuit Chira naar Puntarenas en keert iets na het middaguur terug naar het eiland. Het bootritje duurde iets minder dan 2 uur en ik probeerde zoveel mogelijk in de deuropening te blijven staan om de blik op de horizon te houden (i.v.m. de eerder vermelde maag). Onderweg passeerden we verschillende andere kleine eilandjes en pelikanen die steeds het water in doken als ze weer een visje hadden gespot. Aangekomen bij het eiland stapten we over op het laatste vervoermiddel: een oude Amerikaanse schoolbus, waarmee Christian de chauffeur ons zou afzetten bij La Amistad. Driekwart van de andere inzittenden van het bootje klommen ook in de bus, die de enige op Chira bleek. Er zijn wel wat minibusjes in omloop, maar de bus van Christian is een belangrijk vervoermiddel op het eiland, dat iets meer dan 40 vierkante km. beslaat en iets van 3000 inwoners heeft.  Onderweg raakten we aan de praat met een jongen die ons vertelde over de aanwezige schorpioenen, krokodillen en ander gezelligs. Ik raakte er meer en meer van overtuigd dat ik na zonsondergang ons hutje niet meer zou verlaten. Maar dit bleek allemaal gelukkig mee te vallen achteraf. De busrit was toch ook wel weer een uurtje of zo, en uiteindelijk kwamen we iets na 15.00 uur bij onze bestemming aan. Doña Lili bleek een allervriendelijkste kleine stevige dame (met zo op het oog "indigenous" bloed) en ze heette ons welkom en nam ons naar onze hut. Er waren nog een paar hutjes en een paar slaapzalen,  maar we waren de enige gasten daar. Sterker nog: volgens mij waren we de enige gringos op het hele eiland. Ik heb in ieder geval geen gringo-achtigen gespot. 

Wat we wel hebben gespot dat weekend: vogels, een prachtige zonsondergang, veel vis, vissersboten, en we hebben onze eerste "duik" in de zee genomen. Daar zagen we van heel dichtbij trouwens nog een best grote sting ray! En het was heerlijk rustig op het eiland, dat was ook wel fijn. Monteverde is echt een enorme toeristenbestemming dus hier wemelt het altijd van de toeristen, maar daar dus niet. En: het was er echt super heet.. Ronald vond dat heerlijk, maar geef mij maar de koelere temperaturen hier op de berg.

s' Avonds kregen we steeds fijn vis voorgeschoteld, bereid door Doña Lili, raakten we aan de praat met haar en haar zoon en leerden we over de geschiedenis van Chira en La Amistad. Ronald en ik hadden wel het idee dat de lodge een beetje in verval was; zonde, want het is echt wel een bijzondere ervaring om hiernaartoe te gaan. Lili beaamde zelf ook wel dat veel van de vrouwen die aanvankelijk met haar het initiatief gestart waren, om uiteenlopende redenen vertrokken waren; ze is nu vaak in haar eentje. En o ja, nog niet verteld dat er zo'n 20 honden bij haar wonen. Ik moet hier vaak denken aan mijn vrienden en vriendinnen hondenliefhebbers in Nederland. Die zouden het hier zwaar hebben: er lopen gigantisch veel straathonden rond die er vaak ronduit ongelukkig uitzien. Lili vertelde dat mensen ook vaak hun hond achterlaten in de haven van Puntarenas, in de hoop dat iemand zich over ze ontfermt. Nou, Lili is dus zo iemand. Zij neemt af en toe weer een hond mee op de boot en neemt ze op in haar Amistad Lodge. Een bijzondere vrouw.

Was het een hele tour om de plek van bestemming te bereiken, dat viel in het niets bij "er weer weg te komen op weg naar Granada Nicaragua". We hadden op maandagochtend met Marcel op een strategische plek afgesproken om samen met hem de Ticabus te pakken, op weg naar ons collega-hotel in Nicaragua. Daar zouden we de volgende stappen zetten in het opzetten van de systemen voor Booking, Expedia en ons eigen reserveringssysteem. Het zou tegelijkertijd een nadere kennismaking zijn met Chris, de jonge vrouw die in Nicaragua het hotel runt. Tot nu toe hebben we elkaar slechts via Teams ontmoet.

Stonden Ronald en ik maandagochtend om 5.15 (!) uur braaf op Christian te wachten, bleek na een kwartiertje dat zijn bus niet wilde starten. Gelukkig kon hij een minivan lenen van iemand en nog een kwartier later verscheen hij. Helaas pasten lang niet alle gegadigden in de van, dus Christian moest een paar keer heen en weer om iedereen bij de boot af te leveren. De boot wacht tot iedereen er is, want hij vaart slechts 1 keer per dag zoals gezegd. Gelukkig hadden we tussen de boot en de afgesproken tijd met Marcel aardig wat ruimte, dus echt spannend werd het niet, zeker niet toen onze taxi (die we vooraf hadden geregeld) op het strand stond te wachten. Met de taxi zijn we toen naar een pompstation gereden, waar Marcel ons zat op te wachten. Het had wel iets komisch dat Marcel daar op een steentje zat te wachten..

Over het beschrijven van de rest van de reis naar Granada zou ik een boek kunnen schrijven (want jullie merken, uitweiden kan ik best goed..). Laat ik het zo zeggen, het was pittig. Zoals gezegd. we waren vanaf 5.15 AM in touw, ik meen dat we rond 17.00 uur bij het hotel in Granada aankwamen. De voornaamste reden hiervoor is oponthoud bij de grens met Nicaragua. We zijn geloof ik drie keer uit- en ingestapt, moesten steeds bedragen betalen (om CR uit te gaan, Nicaragua in te gaan en dan nog een soort toeristenbelasting geloof ik) en de rij bij ingaan van Nicaragua duurde eindeloos. Maar goed, zoals een goede vriendin altijd zegt: de reis is de bestemming.. 

Het verblijf in Granada was superleuk: we leerden Chris een beetje beter kennen, de werknemers in het hotel, en een klein beetje van de stad Granada: een elegant koloniaal stadje met pastelkleurige geveltjes en vrijwel alleen laagbouw. Ook leerden we een super sympathiek Spaans echtpaar kennen - Lidia en Ramón - die hier vele jaren geleden waren neergestreken en ongeveer tegelijk met Marcel en Onno een hotel in Granada gestart zijn. We zijn 's avonds steeds met hen uit eten gegaan en werden daarna thuisgebracht in het geniale gele autootje van Lidia (zie foto's). 

Maar het was niet alleen maar feest in Granada, er moest uiteraard ook gewerkt worden. Ronald zette zich ertoe om ons hotel te registreren bij Expedia, ik deed hetzelfde bij Booking, samen met Marcel. En man, wat een doolhofachtige toestand is dat. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die dinsdag, na een volledige dag "Booking en toebehoren", rond half 6 mijn eerste serieuze inzinking had. Ik had het echt compleet gehad, zag door de bomen het bos niet meer en ben weggelopen. Al snel kalmeerde ik weer hoor, en het koude biertje hielp hierbij ook, evenals de fijne avond die we daarna met Ramón en Lidia hadden. 

De volgende dag ging al beter en inmiddels zijn we stap voor stap op weg met het reserveringssysteem dat we in Monteverde gaan gebruiken. We hebben daarbij zelfs een heuse on-boardingcoach toegewezen gekregen , Juan, met wie we sindsdien 1 keer per week afspreken en die steeds een beetje huiswerk opgeeft, zodat we het systeem steeds verder opzetten.

Helaas was het verblijf in Granada maar kort: donderdag mochten we weer op weg terug naar Monteverde. Laat ik jullie daarmee niet meer vermoeien.

Wel wil ik nog even stilstaan bij vorige week zondag, toen ik 60 werd. Ik heb van heel veel van jullie lieve berichten ontvangen, waar ik nog niet persoonlijk op heb gereageerd. Dat ben ik nog wel van plan, maar vanaf deze plek alvast een dikke dankjewel!

Het werd uiteindelijk een hele vrolijke dag. 's Ochtends had Ronald een fantastisch ontbijtje gemaakt en sprak ik met de jongens, mijn ouders, schoonfamilie en zussen. Daarna daalden we onze heuvel af om een lekker bakkie te doen in het dorp, en 's middags kwamen Andrea met haar gezin en Shirley langs, beiden gewapend met veel taart. Zo fijn dat we in de korte tijd dat we hier zijn, al zulke lieve mensen hebben leren kennen. Shirley en haar man Victor (de woeste chauffeur, dat dan weer wel..) hadden vervolgens het idee om samen naar een mooi punt te rijden om de zon te zien zakken. Dat is te zien op de foto's en was echt een fantastische plek. Het heet Cerro Pinocho. 

Tot slot mocht ik daarna met mijn lieve man uit eten in ons (nu al) favoriete pizzarestaurantje, waar we een heerlijk dinertje hadden samen. Ik rolde daarna blij mijn bedje in. En nu ben ik 60. En doorrrr!

Lieve mensen, even tot hier. Tot snel maar weer, ik hoop dat jullie weer genieten van de verhalen.