Monteverde of Santa Elena?

Zo, daar zijn we dan, aangekomen in ons nieuwe 'thuis' voor de komende tijd! Hierover later meer.

Op 8 januari namen we op Schiphol afscheid van onze zoons, ouders, broer en zussen en nichtje; super fijn dat ze er waren om ons uit te zwaaien. We waren pittig zwaar bepakt, maar kwamen gelukkig zonder al te veel gedoe door alle checks heen. Het enige jammere was dat ik op enig moment bij het sjouwen mijn rug verrekte; dat was vooral een beetje jammer in verband met de vele uren die we daarna in vliegtuigstoelen moesten doorbrengen. Inmiddels doet de rug weer redelijk normaal dienst gelukkig.

Na aankomst in San José, met een vlucht vanuit Toronto die helaas bijna twee uur vertraagd was, vonden we snel een taxichauffeur die ons naar Hotel Pura Vida bracht. Dit hotel ligt heel dichtbij de internationale luchthaven in Alajuela en hebben we vorig jaar ontdekt. Berni, de hoteleigenaar, is een geweldige gastheer en heeft ongelofelijk veel kennis over zo'n beetje alle facetten van Costa Rica. Hij komt zelf oorspronkelijk uit Engeland en is na heel veel omzwervingen - waarvan onder andere een lange tijd in California - in Costa Rica terechtgekomen samen met zijn vrouw Nhi. Hij spreekt zo ongeveer geen woord Spaans. Hij is een ongelofelijk onderhoudend persoon die ook erg graag vertelt, maar na een fantastisch ontbijtje moest hij naar een afspraak. Wij maakten nog een wandeling door Berni's spectaculaire tuin vol exotische bloemen, planten en bomen en werden daarna opgehaald door Shirley, een andere persoon die we vorig jaar al hadden ontmoet en aan wie ik die ochtend had laten weten dat we in San José waren aangekomen. Zij bleek toevallig bij haar zoon in Jacó, een kustplaats zo'n 2,5 uur rijden van San José (lang verhaal over gescheurde kruisbanden en revalidatie) en wilde op haar weg terug naar Monteverde graag een stukje omrijden om ons mee te kunnen nemen. Super aardig, en dankzij de hereniging met zowel Berni als Shirley voelden we ons zeer welkom!

Aangekomen in Monteverde / Santa Elena reden we naar ons huurhuis, en wat blijkt? Shirley woont ongeveer 200 meter van ons vandaan, we zijn praktisch buren... Er zit alleen een politiebureau tussen ons in, kan ook geen kwaad...

Over Monteverde / Santa Elena direct maar even iets uitleggen. De namen worden vaak door elkaar gebruikt namelijk. Hierna wat Chat GPT hierover te zeggen heeft, wel zo makkelijk:

Monteverde en Santa Elena zijn twee nauw met elkaar verbonden gebieden in Costa Rica, die vaak samen worden genoemd vanwege hun nabijheid en toeristische aantrekkingskracht. Er zijn echter enkele verschillen die ze onderscheiden:

Monteverde: Dit verwijst doorgaans naar het bredere gebied dat bekend staat om zijn nevelwoudreservaten en biodiversiteit. Het is een regio, niet een specifiek dorp, en omvat ook omliggende natuurlijke attracties.

Santa Elena: Dit is het belangrijkste dorp in de regio en fungeert als de toegangspoort tot Monteverde. Santa Elena is waar de meeste restaurants, hotels, en winkels zich bevinden.

Ik kan hier nog veel meer over zeggen, maar voor nu is het wel voldoende denk ik. Ons huis ligt even buiten het kleine centrumpje van Santa Elena, op een paar kilometer van het Monteverde nevelwoud.

Ik moet zeggen dat de reis er vooral bij mij wel flink heeft ingehakt, maar langzaamaan landen we een beetje in onze nieuwe omgeving. De afgelopen dagen hebben we al flink wat wandelingen gemaakt in de omgeving en al een aantal leuke ontmoetingen gehad. Ook zijn we uiteraard direct naar het hotel gegaan om de voortgang te zien; het schiet al aardig op, maar 'er moet ook nog wel het een en ander'.

De afgelopen twee dagen heb ik rondgelopen met mijn rode Hotel Con Corazón shirt, en dat bleek een goede zet, want keer op keer raakten we over ons hotel en onze "purpose" in gesprek. Zo spraken we iemand met opgroeiende kinderen die de sociale problematiek in deze regio (waarover we vorig jaar hebben geleerd) bevestigde; we spraken iemand die een mooi project coördineert waarbij moeders (textiel)materialen een tweede leven geven, mooie producten verkopen en met de opbrengsten bijdragen aan beurzen voor lokale jongeren; ook spraken we bij de talrijke aanbieders van excursies diverse toeristen aan wie we ons verhaal vertelden. Het was mooi om te zien hoe positief iedereen reageerde; er was zelfs een man die een foto heeft gemaakt van mijn shirt (beetje gek was het wel, maar prima!). Mijn shirt moet nu in de was, maar gelukkig heeft Ronald er ook nog eentje, en hopelijk heeft Marcel hem ook in de tas gestoken. Marcel komt hier als het goed is aan het einde van de middag aan, samen met een vriend (Jos) die verstand heeft van tuinen. En dat is precies wat we nodig hebben!

Jullie zijn een beetje bijgepraat nu; deze week gaan we samen met Marcel een planning maken voor de komende periode.

Veel liefs, don Ronaldo y Juana.

PS Ik ga ook wat foto's toevoegen zo!